PSYCHOLOGIA cz. 54 – Zarazumiałość

Dzień dobry

Dzisiaj taki temat. Zapraszam

Zarozumiałość to cecha osoby nadmiernie pewnej siebie, przeceniającej własne zalety i zausługi. Najczęściej mającej wygórowane mniemanie o sobie, przekonanie o swojej nieomylności, często lekceważącej innych, stawiającej się ponad nimi. W skrajnych przypadkach objawia się wyniosłością i pychą.

Objawami zarozumiałości są:

• Częste przechwalanie się
• Ironizowanie i przekonanie o nieomylności
• Postawa „Ja wiem lepiej”, „Jestem świetna i wszyscy powinni to zauważyć”

Jest to wada przeciwstawna cesze pożądanej jaką jest pozytywna cecha skromność.

Mowa ciała postaci fikcyjnej:

• postawa ekspresyjna
• szeroki, pewny siebie uśmiech
• ręce na biodrach albo „skrzyżowane” w sposób „dominujący”
• zbyt swobodne przyjmowanie przestrzeni
• gesty jakby postać przeprowadzała jakieś show
• podnoszenie brwi w stylu „No widzisz? Mam racje.”

Sposób mówienia:

• zbyt częste mówienie o sobie
• podkreślanie własnych zasług, nawet gdy nikt nie pytał
• wtrącanie typu: „Oczywiście, że mi się udało.”
• ocenianie innych z lekkim pobłażaniem
• poprawianie innych, ich wypowiedzi, najczęściej przerywając im

Mikro-zachownia:

• uśmiech pełen samozadowolenia
• przewracanie oczami, ale na zasadzie „znowu muszę was ratować”
• zbyt szybka reakcja na pochwały
• zniecierpliwienie, gdy ktoś nie reaguje na talenty postaci

Wewnętrzne zachowania/myśli:

• wewnętrzne przekonanie o własnej wartości – „Gdyby nie ja, to wszystko by się zawaliło”, „Dlaczego oni tego nie widzą”, „Oczywiście, że mam rację”, „Nie mogę pozwolić, żeby ktoś był lepszy”.

Zachowania:

• postać wchodzi w konflikty, nawet gdy nie ma powodu
• chwali się wszelkimi osiągnięciami
• odrzuca pomoc, bo uważa, że „zrobi lepiej”
• zawsze musi mieć ostatnie słowo
• przesadnie reaguje na krytykę

Style zarozumiałości:

Charyzmatyczna zarozumiałość – postać pomimo, że jest zarozumiała to jest bardzo lubiana, ma ten błysk w oku, wypowiedzi brzmią jakby prowadziła show.

Zimna, perfekcyjna zarozumiałość – tob spokojny, ale pełen pewności, zawsze wie lepiej i krytyka odnosi się do faktów naukowych.

Chaotyczna, komiczna – przesadne gesty, zbyt dramatyczne reakcje, postać żyje w przekonaniu o swojej wielkości, ale nie ma ku temu podstaw.

Cicha, nieintencjonalna – postać nie chce być zarozumiała, po prostu uważa, że ma rację, mówi spokojnie, ale jej słowa brzmią protekcjonalnie, inni czują się przy niej „mniej”, ale ona tego nie zauważa.

Źródło tekstu:

Słownik uczuć i emocji – Małgorzata Brzoza i Piotr Rachoń

AI GEMINI – Google

Źródło obrazka:

https://unsplash.com/photos/man-sitting-on-tree-log-H0IIcx93e2w