EMOCJA cz. 65 – Acedia (Accidie)

Dzień dobry

Dzisiaj taka emocja. Zapraszam.

Zagapiłam się i nie dodałam nowego wpisu. W każdym razie nie wiem czy będę coś pisać w weekend, bo mamy wolny weekend na sprzątanie, spędzenie czasu z mężem i czytanie.

Emocja ta nie ma dziś faktycznego odpowiednika. Jest to krótkotrwały, ale zgubny w skutkach kryzys emocjonalny, który zazwyczaj u osób doświadczających go, występował pomiędzy jedenastą rano a czwartą po południu.

Pierwszymi oznakami jej jest apatia i drażliwość, które zmieniają się przygnębienie i rozpacz.

Według ojca pustelni Jana Kasjana osoba dotknięta tą emocją ma poczucie jakby jej umysł ogarnął „cuchnący mrok”.

Skutkami tej emocji dotknięte jest również ciało, towarzyszy mu uczucie: „przygwożdżenia”, miękkich kolan, bezwładnych kończyn i rozpalonej głowy.

Kiedyś ta emocja stanowiła poważne zagrożenie dla pustelniczego życia, dlatego uznano ją za niebezpieczną, dokładnie uznano ją za najniebezpieczniejszą z ośmiu zgubnych myśli, a także za prekursora siedmiu grzechów śmiertelnych.

Osoby pod jej wpływem chciały na przykład się zabić.

W VI wieku emocje to usunięto z listy grzechu śmiertelnych wzięto ją za chorobę melancholie, a resztę uznano za wymyślanie, gnuśność.

Dzisiaj najprawdopodobniej emocja ta występuje w wyniku nierównowagi chemicznej mózgu.

Aktualnie porównuje się tą emocje do dzisiejszej depresji, albo melancholii czy apatii.

Acedia można uznać jako jedno z najtrudniejszych i najbardziej „pustych” słów i nie jest tym samym co lenistwo, depresja, nuda czy zniechęcenie. Acedia to duchowe i emocjonalne zobojętnienie. Stan, w którym człowiek nie może i nie chce – jednocześnie.

Acedia to wewnętrzne obumarcie energii:

• nic nie cieszy
• nic nie boli
• nic nie interesuje
• nic nie ma znaczenia
• czas staje się lepki
• świat traci kolory
• postać traci kierunek
• pustka, która boli dopiero, gdy minie

W ciele postaci fikcyjnej zauważymy:

• spowolnienie ruchów
• brak mimiki
• ciężkie puste spojrzenie
• ciało jakby „odłączone”
• brak reakcji na bodźce
• ciało, które nie ma impulsu by działać

W emocjach:

• obojętność
• apatia
• pustka
• brak pragnień
• brak lęku
• brak radości
• acedia to emocjonalna hibernacja

W myślach:

• są ciężkie, pozbawione kierunku – „Po co?”, „Nie czuję nic”, „Nawet mi się nie chce myśleć”

W słowach:

• krótkie, monotonne odpowiedzi
• brak energii w głosie
• długie pauzy
• zdania bez emocji – „Jak chcesz”, „Nie wiem”, „Może jutro”

W zachowaniu:

• wycofanie
• brak inicjatywy
• zaniedbanie obowiązków
• unikanie kontaktu
• siedzenie lub leżenie bez ruchu
• patrzenie w jeden punkt przez dłuższy czas

O postaci acedia mówi:

• że jest wyczerpana duchowo – zmęczenie istnieniem, nie ciałem
• utrata sensu – postać nie widzi celu, kierunku i znaczenia
• wypalenie emocjonalne – zazwyczaj acedia występuje po długim przeciążeniu
• zamrożenie uczuć – psychika wyłącza emocje, by przetrwać

Style acedii:

• Cicha – brak słów, patrzenie w przestrzeń, delikatne, powolne ruchy
• Chłodna – dystans, brak reakcji, ton jakby „z innego pokoju”
• Melancholijna – smutek bez łez, nostalgia bez treści – „Nie wiem, co czuję”
• Po wypaleniu – całkowity brak energii, ciało jak po bitwie – „Nie mam już siły na nic”
• Maskowana – udawanie normalności, puste uśmiechy – „Jest ok…” – bez życia

Źródło tekstu:

Księga ludzkich uczuć – Tiffany Watt Smith

bing ai

Źródło obrazka:

https://unsplash.com/photos/lighted-candles-on-mans-hand-lying-on-the-floor-AGOAwRZrbOA