Dzień dobry
Dzisiaj kolejny ciekawy cykl. Zapraszam.
Natchnęło mnie tak na pisanie. Pomyślałam ogarnę tańce, chociaż mam kolejny wpis o kolejnym instrumencie. To też jeszcze wpadłam na cykl style muzyczne. A tak się stało, że mam troszkę luźniejsze dwa tygodnie. Niestety dzisiaj musiałam iść na zastrzyk, boli, ale to i tak mam dużo energii, a dzień był ciężki. W jednej części Wrocławia zalało centrum, a w mojej dzielnicy pokropiło i chwała, bo zostawiłam rano pranie. Także zabawnie jest… Mam nadzieję, że będę miała siłę popisać, to będzie dużo fajnych informacji dla was i dla mnie. Pozdrawiam i miłego czytania.
Taniec to układ rytmicznych ruchów ciała, które powstają spontanicznie pod wpływem bodźców emocjonalnych lub świadomie wyrażających stany psychiczne. Zazwyczaj są to stany skoordynowane ze zrytmizowaną muzyką lub tylko elementem rytmicznym. Ruchy mogą mieć wartość estetyczną i symboliczną w danej kulturze. Tańce mogą być podzielone i opisane ze względu na rodzaj choreografii, rodzaj ruchów oraz historyczne pochodzenie.
Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, który może być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy. Drugim elementem tańca jest rytm.
Taniec można nazwać też formą komunikacji niewerbalnej.
Taniec to ruch w rytmie, to komunikacja, sztuka, sport, rytuał i zabawa. Taniec to język ciała, który łączy ludzi, pozwala opowiedzieć historię oraz buduje tożsamość.
Za pomocą ciała taniec przekazuje emocje, intencje i historie bez słów.
Początki tańca według dowodów archeologicznych pochodzą z 3300 r. p.n.e., można zobaczyć malowidła nagrobne przedstawiające figury taneczne. Taniec był wykorzystywany w stanach transowych i uzdrawiających rytuałach, na przykład tańczono dla sprowadzenia deszczu podczas suszy (tak zwany: taniec deszczu). Z kolei wojownicy tańczyli dla wzbudzenia w sobie odwagi przed walką.
O tańcu wspominali w spisanej historii: Palton, Arystoteles, Plutarch, Ksenofont, Atenjanos i Lukian. Do zdarzeń związanych z tańcem nawiązuje Biblia czy nawet Talmud. Z neolitu zachowały się chińskie naczynia, na których wyobrażono trzymających się za ręce tancerzy, bo nawet w Chinach starożytnych taniec związany był z magią, szamańskimi rytuałami.
W kulturze indyjskiej taniec od zawsze praktycznie odgrywał ważną rolę. Omawiano w nim różne gesty (mudry) i sklasyfikowano ruchy różnych kończyn. Nadal odgrywa ogromną rolę we wszelkich rytuałach, a w szczególności w rozrywce znanych tańcach Bollywood.
Taniec zaliczono do czynności kulturalnych. Można podzielić go w trzech odmiennych strefach działalności ludzkiej, w których się rozwinął: religia, rozrywka i sztuka. Taniec może być formą terapii (choreoterapia), a dla niektórych może być pracą. Elementy tańca występują w niektórych dyscyplinach sportu: łyżwiarstwo figurowe, pływanie synchroniczne i gimnastyka artystyczna.
Taniec jako ćwiczenia rekreacyjne uznawany jest za korzystny dla zdrowia psychofizycznego.
Za pośrednictwem tańca można regulować emocje – ruch taki pomaga rozładować napięcie i stres. Lepsze jest poczucie sprawczości. Ciało odzyskuje siłę i kontrolę.
W wyniku rucha ciało w tempie zgodnym z muzyką może wyrazić swoje uczucia i jednocześnie czerpać przyjemność.
Początkowo taniec służył autoekspresji, który pozwalał na wyrażenie cykliczności życia, a później stał się elementem kultury i pozwalał na wyrażenie trudnych treści. Chodziło o zwerbalizowanie ich.
Dzisiaj taniec związany jest również ze wspólnotą, bo łączy szybciej niż rozmowa.
Taniec pozwala na flow, czyli stan pełnego zanurzenia w ruchu i muzyce.
Źródło tekstu:
bing ai
Role Playing Polska 
Dodaj komentarz