Conword, lore – Geneza Bogów, Kosmologia

Dzień dobry

Kiedyś był wpis na temat conworld (lub lore), czyli tworzenia światów. Dzisiaj odpowiemy na 24 pytania dotyczące jakby kosmologii naszej historii. Zapraszam. Kolejne tematy będą dotyczyły gospodarki, polityki.

Geneza i natura bogów

• Skąd pochodzą bogowie? Czy są odwiecznymi bytami, stworzycielami świata, czy może sami powstali w wyniku jakiegoś wydarzenia?

Bogowie mogą pochodzić z wielu źródeł – na przykład od odwiecznych bytów, po stworzycieli świata, a nawet pochodzić od istot powstałych w wyniku katastrofy, albo ewolucji, albo najbardziej znany archetyp ludzkiej wiary.

Bogowie pierwotni – istnieli zanim powstał świat najczęściej jako bezkształtne siły lub abstrakcyjne zasady. Były to kosmiczne żywioły takie jak ogień, pustka, czas, ciemność, albo dwie prazasady: Porządek i Chaos, w wyniku ich zetknięcia powstaje rzeczywistość. Może to też być samotny byt, który rozszczepia się na wielu bogów, by nie być sam.

Jeśli weźmiemy pod uwagę powstanie bogów w wyniku niespodziewanej katastrofy, wydarzenia, które zmieniły los świata, to będzie to na przykład „upadek gwiazdy” – z jej odłamków powstają bogowie, czy „wybuch pierwszej magii”, gdy energia zyskuje świadomość. Może być też w wyniku „śmierci kolosalnego tytana”, a z jego krwi rodzą się na przykład bogowie wojny, z kości bogowie ziemi.

Bogowie jako ewolucja światła – bogowie nie są „z zewnątrz”, ale wyłaniają się ze światła, ocean na przykład rodzi boginię głębin; burze zyskują wolę i stają się nieprzewidywalnym bóstwem gniewu; najstarsze góry budzą świadomość i stają się bogami stabilności.

Jest też idea, że bogowie są stworzeni przed ludzi, bo ludzie w nich uwierzyli, w tym wypadku wiara ma moc kreacji: na przykład Boga Wojny kreują gdy plemię walczy z innym plemieniem; z pierwszych pieśni rodzi się Bogini Miłości, a Bóg Handlu pojawia się, gdy ludzie zaczynają wymieniać dobra.

Bogowie mogą być potomkami innych istot – ktoś ich stworzył lub urodził. Najbardziej znany sposób to narodziny z tytanów, ale może być wątek złożenia jaj przez smoki praprzyrody, z których wykluwają się bogowie, a jeszcze jednym sposobem jest, że przedwieczni ludzie osiągają boskość poprzez rytuał, bądź ewolucję.

Mogą być też bogowie z zewnątrz – intruzi, na przykład: przybyli z innego wymiaru i ich obecność deformuje rzeczywistość, a może pochodzą z kosmosu i są obcymi bytami, które ludzie uznali za bogów, albo pochodzą z przyszłości – istoty przekroczyły czas i wróciły jako bóstwa.

Do fantasy sci-fi oraz mag-tech można dodać jeszcze takie wątki powstania bóstwa:

Sztuczna inteligencja, która osiąga boskość, gdy łączy się z magiczną energią, albo sieć myśli, która jest zbiorową świadomością i staje się bóstwem, albo maszyna-świat – planeta jest żywym komputerem, a procesy to bogowie.

• Jakie są ich cechy charakterystyczne? Czy są wszechpotężni, wszechwiedzący, czy mają ograniczenia?

Bogowie mogą być wszechpotężnymi istotami, ograniczone emocjonalnie, obojętne, zależne od wiary lub wręcz omylni. Zależy jakie lore chcemy stworzyć.

Bogowie wszechpotężni – mogą kształtować rzeczywistość jednym gestem, najczęściej nie mają fizycznej formy (mogą ją przybierać ją dla śmiertelników), ich świadomość obejmuje cały czas naraz, nie działają bezpośrednio, bo ich moc mogłaby zniszczyć świat.

Bogowie potężni, ale ograniczeni – mają moc, ale tylko w swojej domenie, mogą najczęściej być zranieni przez inne bóstwa, artefakty, rytuały. Nie są wszystkowiedzący i często działają pod wpływem emocji. Mogą mieć słabości: pycha, zazdrość, lęk, pragnienie czci.

Bogowie omylni – popełniają błędy, które mają kosmiczne konsekwencje, nie rozumieją w pełni ludzi (logika jest im obca), mogą działać impulsywnie, kierując się emocjami oraz ich decyzje są nieprzewidywalne.

Bogowie zależni od wiary – ich moc rośnie lub słabnie wraz z liczbą wyznawców, mogą umrzeć gdy zostaną zapomniani. Zazwyczaj tworzą religie, sekty, cuda, aby utrzymać swoją pozycję, a dość często rywalizują o dusze ludzi.

Bogowie związani z prawami natury – nie mogą działać przeciwko swojej domenie, nie mogą też tworzyć coś sprzecznego jak na przykład Bóg Ognia nie stworzy lodu. Są tacy bogowie bardziej jak siły natury niż osoby. Nie mają wolnej woli – działają zgodnie z kosmicznym porządkiem.

Bogowie z istot ewoluujących – mogą zmieniać swoje moce w zależności od wydarzeń, albo ewolucja formy i osobowości wraz z historią świata, na przykład: Bogini Miłości może stać się Boginią Zemsty po zdradzie wyznawców. Mogą awansować lub upadać w hierarchii panteonu.

Bogowie o ludzkich cechach – mają emocje, mogą zakochiwać się w śmiertelnikach, czasem działają z kaprysu, nie logiki, a ich konflikty przypominają rodzinne dramaty.

Bogowie obojętni – nie są zainteresowani ludźmi, są jak kosmiczne zjawiska, nie odpowiadają na modlitwy, ich działania są niezrozumiałe i niecelowe, a ludzie interpretują ich ruchy jako znaki, chociaż to tylko przypadek.

• Czy są bogowie związani z konkretnymi żywiołami, emocjami, dziedzinami życia (np. bóg ognia, bóg miłości, bóg wojny)?

Bogowie bardzo często są powiązani z żywiołami, emocjami, dziedzinami życia, a nawet abstrakcyjnymi pojęciami. Nadaje to bogom funkcje, charakteru i miejsca w świecie.

Bogowie żywiołów to klasyczny model, gdzie każdy żywioł ma swojego patrona.

Bogowie emocji są idealni dla świata, w którym psychika ma znaczenie metafizyczne.

Bogowie dziedzin życia, gdzie każdy aspekt świata ma swojego patrona.

Bogowie abstrakcyjnych pojęć – dla bardziej filozoficznego lub mrocznego świata. Daje to bardzo unikalny klimat, że bogowie są bardziej ideami niż osobami.

Bogowie miejsc i zjawisk – oddaje to świetnie lokalną kulturę i folkloru.

Bóg profesji i społeczności – idealne do świata z rozwiniętymi kulturami.

Relacja bogów ze światem

• Jak bogowie wpływają na świat? Czy ingerują w jego sprawy, czy raczej są odległymi obserwatorami?

Bogowie mogą wpływać na świat bezpośrednio, subtelnie, poprzez wyznawców, albo wcale – zależy od modelu kosmologii i dynamiki.

Bogowie aktywnie ingerujący – to model pełen cudów, znaków i boskich interwencji. Zsyłają katastrofy, błogosławieństwa, plagi, cuda. Pojawiają się w fizycznej formie, by rozmawiać z bohaterami. Wybierają czempionów, tworzą artefakty, prowadzą wojny między sobą, a ich konflikty mają bezpośrednie skutki dla królestw, pogody lub magii.

Bogowie subtelni lub pośredni – idealni do bardzo realistycznego lub tajemniczego świata. Działają poprzez proroctwa, sny, znaki, intencje. Ich moc przejawia się w symbolicznych zjawiskach: nagła burza. Rzadko pojawiają się bezpośrednio, bo wolą wpływać na los, emocje, prawdopodobieństwo. Ludzie są niepewni czy oni są naprawdę, czy to przypadek.

Bogowie działający poprzez wyznawców – świetne do świata, gdzie religia jest polityką. Bogowie udzielają mocy kapłanom, prorokom, czempionom. Są tworzone zakony, rytuały, święte prawa, które kształtują społeczeństwa. Wpływają na świat poprzez instytucje religijne. Konflikty miedzy bogami są odbiciem konfliktów między ich kulturami.

Bogowie odlegli i obojętni – idealne do mrocznego klimatu. Nie interesują się ludźmi ani ich losem. Ich działania są kosmiczne, nieintencjonalne. Ludzie interpretują ich obecność jako znaki, ale sami bogowie nie mają zamiaru komunikowania się. Mogą przypadkiem zniszczyć cywilizację, nie zauważając jej istnienia.

Bogowie uwięzieni lub ograniczeni – świetnie, gdy boskość jest częścią większego systemu. Mogą działać tylko e określonych warunkach: podczas rytuału, w świątyni lub swojej domenie. Są związani prawami kosmicznymi, które ograniczają ich moc. Mogą być uwięzieni w artefaktach, miejscach, wymiarach. Ich wpływ jest rzadki, ale potężny.

Bogowie są całkowicie nieobecni – idealne do filozoficznego lub tajemniczego świata. Bogowie stworzyli świat, ale go opuścili. Ich dawna moc pozostała w artefaktach, miejscach. Ludzie nie wiedzą, czy bogowie wrócą. Panteon istnieje tylko w mitach, ale jego echo wciąż wpływa na historię.

• Czy bogowie mają swoich wybrańców lub awatary, które działają w ich imieniu na świecie?

Bogowie bardzo często mają swoich wybrańców, awatary, proroków, czempionów lub inkarnacje, które działają w ich imieniu.

Boscy czempioni – najbardziej klasyczna forma wybrańca. Otrzymują oni fragment mocy boga, na przykład: ogień. Mają zadanie zniszczyć wroga, ocalić lud, odnaleźć artefakt. Często są wojownikami, paladynami, strażnikami. Ich życie jest pełne prób, bo bogowie testują ich lojalność.

Prorocy i wizjonerzy – wybrańcy, którzy nie walczą lecz przekazują wolę bogów. Otrzymują oni sny, wizje, głosy, symbole. Mogą przewidywać przyszłość lub interpretować znaki. Często są słabi fizyczne, ale potężni duchowo, a ich słowa mogą zmieniać losy królestw.

Awatary – fizyczne manifestacje bogów – bogowie zstępują na świat w materialnej formie, ale ograniczonej. Awatar ma tylko część mocy boga, by ni zniszczyć świata. Może wyglądać jak człowiek, zwierzę, duch, żywioł. Awatar może umrzeć, ale Bóg pozostaje nietknięty. Często pojawiają się e momentach kryzysu.

Inkantacje – bogowie wcielający się w śmiertelników. Bogowie rodzą się jako ludzie, nie wiedząc od razu kim są. Ich boska moc budzi się stopniowo. Mają ludzkie emocje, słabości i relacje. Moga umrzeć naprawdę, a ich boska część wraca do panteonu. Często są bohaterami tragedii lub wielkich epickich sag.

Wybrańcy nieświadomi – bogowie wpływają na kogoś, kto nie wie, że jest ich narzędziem. Los sprzyja im w nienaturalny sposób. Przypadkowe decyzje prowadzą do wielkich wydarzeń. Bogowie manipulują ich życiem zza kulis. Mogą odkryć prawdę dopiero na końcu historii.

Wybrańcy związani z domeną Boga – wybrańcy, którzy są żywym przedłużeniem domeny bóstw. Na przykład Bóg Ognia wybiera kuźnika, który potrafi tworzyć magiczne ostrza.

Wybrańcy jako narzędzia konfliktu między bogami – każdy Bóg ma swojego czempiona – a ich starcia odbijają boskie wojny. Wybrańcy rywalizują, walczą, knują. Mogą być pionkami w większej grze. Ich zwycięstwa i porażki wpływają na moc ich patronów. Czasem wybrańcy buntują się przeciwko swoim bogom.

• Jak ich obecność wpływa na życie mieszkańców – czy są obiektem kultu, strachu, czy obojętności?

Obecność bogów może wywoływać kult, strach, smutek, zależność, obojętność albo wręcz bunt – wszystko zależy od tego, jak bardzo są obecni i jak działają.

Bogowie jako obiekt kultu – najbardziej klasyczny – bogowie są czczeni, kochani, wielbieni. W wyniku tego powstają świątynie, kapłaństwo, rytuały, pielgrzymki. Ludzie wierzą, że bogowie nagradzają i karzą. Religia organizuje życie społeczne na podstawie świąt, prawa, moralności. Kult może być pokojowy lub fanatyczny.

Bogowie budzący strach – idealne do mrocznych światów. Ludzie składają ofiary, by uniknąć gniewu bogów. Powstają rytuały przebłagalne, tabu, zakazy. Bogowie są nieprzewidywalni – ich znaki budzą lęk. Kapłani mogą mieć władzę przez strach, a nie przez wiarę.

Bogowie jako opiekunowie – bogowie są bliscy ludziom, troskliwi i obecni. Ludzie modlą się o codzienne sprawy: plony, zdrowie, miłość. Bogowie wysyłają znaki, błogosławieństwa, drobne cuda. Religia jest spokojna, pełna świąt i tradycji. Kapłani są bardziej przewodnikami niż władcami.

Bogowie jako patroni narodów i kultur – każdy lud ma swojego boga-opiekuna. Bogowie wzmacniają tożsamość kulturową. Wojny między królestwami są jednocześnie wojnami bogów. Święta, symbole i sztuka, to wszystko jest związane z patronem. Zdrada boga jest traktowana jak zdrada narodu.

Bogowie jako obojętni obserwatorzy – bogowie istnieją, ale nie interesują się ludźmi. Ludzie tworzą religie, ale bogowie nie odpowiadają. Kult jest bardziej filozofią niż wiarą. Bogowie są jak siły natury – obecni, ale nieosobowi. Nie ma cudów, tylko interpretacje znaków.

Bogowie jako źródło magii – ich obecność wpływa na życie poprzez energię, nie religię. Magia jest boską emanacją – kapłani i magowie czerpią z niej moc. Bogowie nie muszą być czczeni, ale są niezbędni do działania magii. Ludzie traktują ich jak naturalny element świata. Kult może być techniczny, ale nie emocjonalny.

Bogowie jako element codzienności – bogowie są tak powszechni, że ludzie traktują ich jak pogodę. Każda wioska ma swoje małe bóstwo. Ludzie składają drobne ofiary jak „podatek” dla bogów. Bogowie są częścią folkloru, bajek, zwyczajów. Nie budzą ani strachu, ani wielkiej czci – są „normalni”.

Bogowie jako tyrani lub okupanci – bogowie rządzą światem jak władcy. Ludzie są poddanymi, nie wyznawcami. Kult jest obowiązkowy – odmowa grozi karą. Bogowie mają armie, prawa, administrację. Mogą być obaleni przez bohaterów lub inne bóstwa.

Kult i wierzenia

• Jakie są praktyki religijne związane z bogami? Czy wierni oddają im cześć przez modlitwy, ofiary, czy rytuały?

Praktyki religijne mogą obejmować wszelkiego rodzaju modlitwy, ofiary, rytuały, święta, pielgrzymki, zaklęcia, taniec, sztukę, a nawet codzienne drobne gesty. To jak ludzie czczą bogów, to już zależy od ich charakteru, domen i sposobu ingerencji w świat.

Modlitwy i inwokacje – najbardziej klasyczna forma kultu. Krótkie modlitwy codzienne. Długie inwokacje podczas świąt lub kryzysów. Szeptane zaklęcia do bogów emocji. Pieśni i hymny w świątyniach.

Ofiary i dary – nie muszą być krwawe. Zazwyczaj są to jedzenie, wino, kwiaty, kadzidła. Przedmioty związane z domeną boga. Może to być też czas, praca, wysiłek, albo rytualne spalenie lub zatopienie darów.

Rytuały i ceremonie – rytuały mogą być proste lub bardzo rozbudowane. Rytuały są świetnym sposobem na budowanie kultury.

Święta i festiwale – bogowie mają swoje dni, tygodnie lub całe sezony. Święta tworzą rytm życia społecznego.

Pielgrzymki i święte miejsca – ludzie podróżują, by zbliżyć się do bogów. To daje geograficznej głębi tworzonemu światu.

Magia kapłańska – kapłani mogą być nie tylko przewodnikami duchowymi, ale też magami. Mogą leczyć, błogosławić, chronić.

Codzienne drobne praktyki – na przykład dotknięcie amuletu przed wyjściem z domu, krótka modlitwa przy zapaleniu ognia, symboliczny gest wdzięczności po udanym dniu, noszenie kolorów lub symboli boga.

Praktyki zakazane lub mroczne – idealne do konfliktów religijnych, na przykład: krwawe ofiary dla bogów, rytuały nekromantyczne, zakazane księgi, tajne zgromadzenia, praktyki, które dają moc kosztem zdrowia i duszy.

Praktyki związane z awatarami i wybrańcami – jeśli bogowie mają wybrańców, to ich kult dotyczy bezpośrednio. Są to: rytuały wyboru czempiona, ceremonie przywoływania awatara, święta upamiętniające czyny wybrańców i kult bohaterów jako półbogów.

• Czy istnieją miejsca święte związane z bogami, np. świątynie, góry, źródła?

Święte miejsca są jednym z najważniejszych elementów religii i mitologii. Mogą być naturalne, stworzone przez bogów, zbudowane przez ludzi, albo powstałe w wyniku dawnych cudów.

Świątynie i sanktuaria – najbardziej klasyczne miejsca kultu. Monumentalne świątynie w stolicach, ukryte sanktuaria w lasach lub jaskiniach, ołtarze pod gołym niebem.

Góry, szczyty i klify – naturalne miejsca, które są uznawane za bliskie bogom.

Źródła, jeziora i rzeki – święte miejsca związane z bogami wody, życia, pamięci.

Lasy, drzewa, gaje – idealne dla bogów natury, życia, śmierci, magii.

Ruiny i starożytne miejsca mocy – pozostałość po dawnych cywilizacjach lub boskich interwencjach.

Miejsca katastrof i cudów – święte, bo wydarzyło się tam coś boskiego.

Święte miasta i stolice kultów – cale miasta mogą być poświęcone bogom.

Miejsce, gdzie bogowie zstępują na świat – najświętsze ze wszystkich.

• Czy różne rasy, kultury lub regiony mają różne religie i bogów? Jak postrzegają tych samych bogów na różne sposoby?

Tak – różne rasy i regiony mogą mieć odmienne religie, własnych bogów, różne interpretacje tych samych bóstw, a nawet odmienne mity o ich pochodzeniu.

Różne kultury, różne panteony – każda kultura może mieć własny zestaw bogów, wynikający z jej historii, geografii i wartości.

Różne rasy, różne interpretacje boskości – rasy mogą postrzegać bogów inaczej, nawet jeśli czczą tych samych. To pozwala na wieloperspektywistyczne mitologie.

Ten sam Bóg, ale różne oblicza – bogowie mogą mieć różne imiona, symbole i funkcje w zależności od regionu. To tworzy bogatą, wielowarstwową religię.

Regionalne mity i lojalne warianty – każdy region może mieć własne legendy o tym samym Bogu.

Religie w konflikcie – różne kultury mogą spierać się o interpretację bogów.

Synkretyzm – mieszanie religii – kultury mogą łączyć swoje wierzenia. Dwa narody łączą bogów w jedną postać, lokalny Bóg zostaje uznany za „aspekt” większego bóstwa. Dawne duchy natury stają się częścią nowego panteonu.

Rasy mogą mieć własnych bogów, niedostępnych dla innych – niektóre bóstwa mogą być „rasowe”

Religie bez bogów – filozofie i duchy – nie wszystkie kultury muszą wierzyć w bogów. Mogą czcić przodków, wierzyć w duchy natury. Inni mogą wyznawać filozofię równowagi. Mogą też istnieć ateistyczne królestwa, które odrzucają boskość.

Hierarchia bogów

• Czy istnieje hierarchia wśród bogów? Czy są bogowie główni, podrzędni, czy może rywalizują ze sobą?

Hierarchia bogów jest jednym z największych elementów panteonu. Może być sztywna, płynna, ukryta, oparta na mocy, domenach, wieku, pochodzeniu albo czystej polityce między bóstwami.

Bogowie najwyżsi/prabogowie – najpotężniejsze bóstwa, często związane z kosmicznymi zasadami. Rządzą panteonem, ale rzadko ingerują bezpośrednio. Mogą być rodzicami innych bogów. Ich konflikty są rzadkie, ale katastrofalne.

Bogowie domenowi/główni – bóstwa o szerokich, ważnych dziedzinach życia. Mają własne kultury, świątynie, kapłaństwo. Często rywalizują o wpływy i wyznawców. Mogą tworzyć sojusze lub prowadzić boskie wojny.

Bogowie pomniejsi/lokalni – bóstwa o węższych domenach lub ograniczonym zasięgu. Czczone lokalnie, często przez jedną kulturę lub region. Mogą być dziećmi większych bogów. Czasem awansują, jeśli ich kult rośnie.

Bogowie rywalizujący – hierarchia nie jest stabilna, bo bogowie walczą o władzę. Konflikty bogów odbijają się na świecie ludzi.

Bogowie wygnani/upadli – bóstwa, które straciły pozycję. Zostali pokonani w boskiej wojnie, zdradzili panteon i zostali wygnani. Ich kult jest zakazany lub tajny. Mogą próbować odzyskać moc przez wybrańców.

Bogowie w radzie/zgromadzeniu – hierarchia oparta na polityce, nie tylko na mocy. Bogowie zbierają się w radzie, by podejmować decyzje. Każdy ma głos zależny od domeny lub liczby wyznawców. Mogą tworzyć frakcje, koalicje, opozycje. Konflikty sa bardziej dyplomatyczne niż wojenne.

Hierarchia oparta na wierze ludzi – moc bogów zależy od liczby wyznawców. Bóg z największym kultem staje się najwyższym. Pomniejsi bogowi mogą rosnąć w siłę, jeśli ich religia się rozprzestrzenia. Bogowie walczą o dusze ludzi poprzez cuda, proroków, wojny religijne. Hierarchia jest dynamiczna i zmienna.

Hierarchia ukryta/metafizyczna – bogowie nie mają oficjalnej struktury, ale istnieje ukryty porządek. Starsze bóstwa są potężniejsze, ale nie rządzą. Bogowie są jak żywioły – każdy działa w swojej domenie. Hierarchia wynika z natury świata, a nie polityki. Ludzie nie znają prawdziwego układu sił.

• Czy są bogowie neutralni lub przeciwstawni, np. bogowie światła kontra bogowie ciemności?

W większości panteonów istnieją bogowie neutralni, przeciwstawni, dualni lub wręcz wrogowie.

Bogowie dualni – na przykład światło kontra ciemność – najbardziej klasyczny konflikt. Mogą być rodzeństwem, kochankami, wrogami lub dwiema stronami tej samej siły. Ich starcia wpływają na cykle dnia, pory roku, magię.

Bogowie przeciwnych domen – każda domena ma swój „anty-bóg”, na przykład: Porządek vs Chaos.

Bogowie neutralni/równowagi – bogowie, którzy nie odpowiadają się po żadnej stronie, na przykład Bóg Równowagi pilnuje by, światło nie zniszczyło ciemności i odwrotnie.

Bogowie destrukcji kontra bogowie tworzenia – konflikt o samą istotę istnienia. Bogowie tworzenia budują światy, cywilizację i życie. Bogowie destrukcji niszczą, by zrobić miejsce nowemu. Mogą współpracować lub walczyć. Ich starcia są zazwyczaj kosmiczne, nie lokalne.

Bogowie moralni vs amoralni – nie chodzi tu o dobro i zło, ale o podejście do ludzi. Bogowie moralni dbają o sprawiedliwość, honor, prawa, a amoralni kierują się kaprysem, emocją, naturą. Mogą współistnieć, ale ich wyznawcy często się spierają. Amoralni bogowie bywają bardziej niebezpieczni niż „źli”.

Bogowie sprzymierzeńcy i bogowie wrogowie – hierarchia może być polityczna. Bogowie tworzą frakcje, koalicje, sojusze. Jedni wspierają cywilizację, a inni dzikość natury. Jedni wspierają magię, a inni technologię. Konflikty odbijają się na kulturach i rasach.

Bogowie „ciemni” (nie muszą być źli) – ciemność może oznaczać, na przykład: sny, tajemnice, spokój, śmierć jako przejście, a światło może oznaczać, na przykład: prawdę, życie, fanatyzm, ekspansję. Pozwala uniknąć banalnego „dobro” vs „zło”.

Bogowie, którzy są dwiema stronami tej samej istoty – jedno bóstwo może mieć dwa aspekty, na przykład: młody i stary.

• Czy są bóstwa zapomniane, które mogą odegrać ważną rolę w fabule?

Zapomniane bóstwa to jedno z najpotężniejszych narzędzi fabularnych. Pozwala wprowadzić tajemnice, starożytne zagrożenia, ukryte moce, zaginione cywilizacje i nieoczekiwane zwroty akcji.

Bogowie wymazani z historii – bóstwa, o których nikt już nie pamięta – celowo. Ich imię zostało zakazane. Świątynie zburzono, księgi spalono. Kult został uznany za niebezpieczny lub heretycki. Mogą wrócić, gdy ktoś odkryje ich prawdziwe imię.

Bogowie uśpieni lub uwięzieni – nie zniknęli, ale po prostu śpią. Uwięzieni w ruinach, górach, artefaktach, wymiarach. Ich przebudzenie może zmienić losy świata. Kult przetrwał w szczątkowej formie, na przykład: w pieśniach lub symbolach. Bohaterowie mogą ich przypadkowo obudzić.

Bogowie upadli i pozbawieni mocy – kiedyś potężni, a teraz słabi, zapomniani, zniszczeni. Ich domena została przejęta przez innego boga. Stracili wyznawców, więc ich moc zanikła. Mogą szukać zemsty lub odkupienia. Mogą próbować wykorzystać bohaterów jako narzędzie powrotu.

Bogowie, którzy chcieli sami zostać zapomniani – nie zniknęli, ale ukryli się. Zmęczeni byli konfliktem boskim. Przerażeni własną mocą. Chcą obserwować świat jako śmiertelnicy. Mogą być NPC-ami, których bohaterowie spotykają przypadkiem.

Bogowie zakazani przez inne bóstwa – panteon sam wymazał jednego ze swoich członków. Powodem była zdrada, zbrodnia, herezja, próba przejęcia władzy. Bogowie ukryli jego imię i zniszczyli kult. Jego powrót może oznaczać boską wojnę. Wyznawcy działają e sekrecie.

Bogowie natury, których cywilizacja wyparła – kiedyś czczeni przez ludy pierwotne. Zastąpieni przez nowe religie. Ich święte miejsca zarosły, zniknęły, zostały zapomniane. Mogą wrócić, gdy natura zacznie się buntować. Ich moc jest dzika, nieokiełznana, nieprzewidywalna.

Bogowie zaginionych cywilizacji – religia, która zniknęła wraz z upadkiem starożytnego imperium. Ruiny kryją ich symbole i artefakty. Ich kult może zostać odkryty przez archeologów, magów, bohaterów. Mogą być zupełnie obcy współczesnym ludziom. Ich powrót może oznaczać renesans dawnej potęgi.

Bogowie, którzy nigdy nie powinni wrócić – zapomniane nie bez powodu. Byli zbyt potężni, zbyt destrukcyjni, zbyt obcy. Ich kult prowadził do katastrof. Ich przebudzenie może być głównym zagrożeniem fabuły. Bohaterowie muszą powstrzymać ich powrót.

Bogowie, którzy wracają w nowej formie – zapomnienie ich nie zniszczyło tylko zmieniło. Wracają jako duchy, awatary, nowe bóstwa i idee. Mogą być nieświadomi swojej dawniej natury. Kult może ich rozpoznać dopiero po znakach. Mogą stać się sprzymierzeńcami lub wrogami bohaterów.

Bogowie a magia

• Jak bogowie są związani z magią? Czy są jej źródłem, czy może sami korzystają z niej?

Bogowie mogą być źródłem magii, jej strażnikami, użytkownikami, ograniczonymi odbiorcami albo wręcz jej przeciwnikami. To, jak zostanie powiązana boskość z magią, zdefiniuje cały system magiczny świata.

Bogowie jako źródło magii – najbardziej klasyczny model. Magia ma być emanacją boskiej energii. Każdy Bóg daje inny rodzaj mocy: ogień, wodę, sny, śmierć, światło. Kapłani, wybrańcy, czempioni czerpią moc bezpośrednio z bóstwa. Magia słabnie, gdy Bóg jest zapomniany lub uwięziony.

Bogowie jako strażnicy magii – mag istnieje niezależnie, ale bogowie ją kontrolują. Pilnują, by magia nie wymknęła się spod kontroli. Nadają prawa o ograniczenia, na przykład: zakaz nekromancji. Mogą karać tych, którzy używają magii wbrew icu woli. Cześć bogów może być bardziej liberalna, inni surowi.

Bogowie jako użytkownicy magii – bogowie nie są źródłem magii, ale też jej używają. Magia jest prastarą siłą, starszą niż bogowie. Bogowie nauczyli się ją kontrolować, tak jak ludzie. Mogą mieć ograniczenia – nie każdy Bóg potrafi każdą szkołę magii. Konflikty między bogami mogą wynikać z dostępu do magicznych źródeł.

Bogowie jako przeciwnicy magii – niektóre bóstwa mogą nienawidzić lub zakazywać magii, ponieważ uważają ją za zagrożenie dla równowagi świata. Mogą niszczyć źródła magii lub prześladować magów. Ich wyznawcy tworzą antymagiczne zakony. Mogą walczyć z bogami, którzy magię wspierają.

Bogowie jako twórcy szkół magii – każda szkoła może pochodzić od innego boga, na przykład: nekromancję stworzyła Bogini Śmierci.

Magia jako język bogów – magia jest sposobem komunikacji między boskością a światem. Zaklęcia to fragmenty boskich słów. Rytuały to „modlitwy”, które bogowie słyszą. Magia działa tylko, gdy jest zgodna z naturą bóstwa. Najpotężniejsze zaklęcia to imiona bogów.

Bogowie jako źródło ograniczeń magii – magia istnieje, ale bogowie decydują, kto może jej używać. Mogą błogosławić lub odbierać moc. Mogą blokować niektóre szkoły magii. Mogą tworzyć „magiczne bariery” między krainami. Najpotężniejsze zaklęcia to imiona bogów.

Bogowie, którzy są magią – najbardziej metafizyczny model. Bogowie nie używają magii, oni są magią. Każdy Bóg jest aspektem jednej pramagii. Magia jest żywa, świadoma, boska. Używanie magii to kontakt z boską istotą.

• Czy ich moc może być przekazywana wybrańcom, np. przez artefakty lub rytuały?

Boska moc może być przekazywana wybrańcom poprzez artefakty, rytuały, błogosławieństwa, inkarnacje, przysięgi, a nawet przypadkowe „dotknięcia” boskości.

Artefakty boskie – najbardziej klasyczny sposób przekazywania mocy, na przykład: relikwie, które zawierają fragment boskiej energii; broń stworzona przez Boga; amulety – chroniące przed śmiercią lub dające wizję; korony, berła, maski, które są symbolem władzy nad domeną Boga.

Rytuały przekazywania mocy – moc nie jest dana, trzeba ją zdobyć. Rytuały mogą się nie udać i zakończyć tragicznymi skutkami.

Błogosławieństwa i przekleństwa – bogowie mogą udzielać mocy bezpośrednio.

Awatary i inkarnacje – bogowie mogą działać poprzez fizyczne manifestacje. Awatar jest „naczyniem” boskiej mocy. Może być człowiekiem, zwierzęciem, duchem, żywiołem. Awatar może zginąć, ale Bóg pozostaje nietknięty. Wybraniec może stać się awatarem po rytuale.

Przysięgi i pakty – moc w zamian za zobowiązania, na przykład: złamanie przysięgi wiąże się z utratą mocy lub klątwa.

Dziedziczenie boskiej krwi – wybraniec nie jest wybrany, jest urodzony. Ich krew może być kluczem do rytuałów lub artefaktów. Mogą mieć ograniczenia lub „boskie piętno”.

Moc związana z miejscem mocy – wybraniec zyskuje moc tylko w określonych miejscach.

Moc przekazywana przez symbole i imiona – magia i boskość są powiązane z językiem.

• Czy istnieje magia, która pozwala przywoływać lub komunikować się z bogami?

W wielu światach istnieje magia pozwalająca przywoływać bogów, komunikować się z nimi, słyszeć ich głos, a nawet zmuszać ich do odpowiedzi. To najbardziej efektowny i niebezpieczny element systemu magicznego.

Magia przywoływania bogów – najbardziej spektakularna forma kontaktu. Często zakazana lub niebezpieczna, ponieważ bogowie nie lubią być wzywani. Rytuały najczęściej otwierają „bramę” między światem lub a domeną Boga. Przywołanie awatara jest bardziej bezpieczne. Wymaga często ogromnej energii, ofiar, artefaktów lub wielu magów.

Magia komunikacji – wizje, sny, głosy – najczęstsza forma kontaktu.

Magia kapłańska – boskie kanały mocy – kapłani nie tylko modlą się, ale są żywymi antenami boskiej energii. Mogą zadawać pytania bogom podczas rytuałów. Mogą otrzymywać odpowiedź w formie symboli, proroctw, emocji. Najpotężniejsi kapłani mogą rozmawiać z bogami jak z osobami.

Magia imion i symboli – kontakt z Bogiem poprzez prawdziwe imię.

Magia miejsc mocy – kontakt możliwy tylko w określonych miejscach.

Magia ofiar i poświęceń – bogowie odpowiadają tylko wtedy, gdy coś im się zaoferuje.

Magia duchów i pośredników – bogowie nie rozmawiają bezpośrednio, ale robią to poprzez duchy.

Magia zakazana – zmuszanie bogów do odpowiedzi – najbardziej niebezpieczna forma. Często używane przez sekty, nekromantów, heretyków. Mogą prowadzić do klątw, katastrof, boskiego gniewu.

Konflikty między bogami

• Jakie są relacje między bogami? Czy istnieją konflikty, sojusze, czy może są podzieleni na frakcje?

Relacje między bogami są jednym z najważniejszych elementów panteonu. Mogą tworzyć sojusze, frakcje, rywalizować, zdradzać się, kochać, nienawidzić, a nawet prowadzić boskie wojny, które odbijają się na świecie ludzi.

Boskie frakcje i koalicje – bogowie mogą być podzieleni na grupy o wspólnych cechach, na przykład: Frakcja Światło – porządek, prawo, cywilizacja.

Konflikty i boskie wojny – najbardziej epicki model reakcji. Bogowie walczą o domeny, wyznawców, władzę lub filozofię świata. Konflikty bogów powodują burze, trzęsienia ziemi, anomalie magiczne. Wybrańcy i kultura ludzi stają się pionkami w boskiej grze. Wojny mogą trwać wieki lub być ukryte, subtelne.

Rodzinna relacja – bogowie jak dynastia – bogowie mogą być rodziną, co tworzy dramatyczne napięcia. Rodzeństwo rywalizuje o tron panteonu. Rodzice próbują kontrolować swoje dzieci-bogów. Dawne zdrady dzielą rodzinę na frakcje.

Bogowie neutralni i obserwatorzy – nie wszyscy bogowie muszą brać udział w konfliktach. Neutralni bogowie mogą być mediatorami lub sędziami.

Sojusze taktyczne i zdrady – bogowie mogą działać jak politycy. Zdrada może prowadzić do wygnania lub upadku boga. Bogowie zdradzają siebie nawzajem, by zdobyć domenę lub moc.

Rywalizacja o wyznawców – jeśli moc bogów zależy od wiary, to relacje są polityczne. Bogowie walczą o duszę ludzi poprzez cuda, proroctwa, kapłanów. Kult jednego Boga może osłabiać innego. Bogowie mogą przejąć wyznawców rywala. Konflikty religijne odbijają boskie napięcia.

Bogowie sprzymierzeni przez naturę domen – niektóre domeny naturalnie współpracują, na przykład: Bóg Wody i Bóg Ziemi wspólnie dbają o plony.

Bogowie w ukrytej hierarchii – relacje nie są jawne, bo istnieje ukryty porządek. Starsze bóstwa są potężniejsze, ale nie rządzą. Młodsi bogowie próbują zdobywać wpływy. Hierarchia wynika z natury świata, a nie polityki. Ludzie nie znają prawdziwego układu sił.

Bogowie, którzy są dwiema stronami tej samej siły – dualizm tworzy napięcia, na przykład: Światło i Ciemność.

• Czy ich konflikty wpływają na świat, np. w formie katastrof, zmian klimatu, czy wojny?

Konflikty między bogami mogą bezpośrednio wpływać na świat w formie katastrof, zmian klimatu, wojen, mutacji, magii, narodzin potworów, a nawet zmian w historii i kulturze.

Katastrofy naturalne – konflikty bogów mogą manifestować się jako, na przykład: wybuchy wulkanów (gdy Bóg Ognia jest w gniewie).

Zmiany klimatu i cykli natury – konflikt bogów może zaburzać naturalny porządek, na przykład: gwiazdy zmieniają układ, bo bogowie niebios walczą o dominację.

Wojny ludzi jako odbicie boskich konfliktów – gdy bogowie się ścierają, ich wyznawcy robią to samo. Królestwa prowadzą wojny religijne. Kapłani podżegają do konfliktów w imię swoich patronów. Wybrańcy bogów walczą jako boscy czempioni. Artefakty bogów stają się strategicznymi celami.

Mutacje magii i anomalie – gdy bogowie walczą, magia reaguje. Zaklęcia działają inaczej lub zawodzą. Pojawiają się nowe szkoły magii lub stare znikają. Miejsca mocy zmieniają właściwości. Magowie mogą doświadczyć wizji, omamów, przebłysków boskiej energii.

Narodziny potworów lub boskich istot – konflikty bogów mogą tworzyć nowe byty, na przykład: potwory są „odłamkami” boskiej energii.

Zmiany w historii i kulturze – konflikty bogów mogą zmieniać cywilizacje. Upadek imperium, którego patron został pokonany. Powstanie nowej religii po zwycięstwie młodego boga. Migracje ludów uciekających przed boskim gniewem.

Zaburzenia w domenach bogów – gdy bogowie walczą, ich domeny reagują.

Zmiany w geografii i strukturze świata – konflikty bogów mogą dosłownie zmieniać mapę.

• Czy mieszkańcy świata są zmuszeni opowiadać się po którejś stronie w tych boskich starciach?

Mieszkańcy świata mogą być zmuszeni opowiadać się po której stronie boskich konfliktów, ale nie zawsze. To zależy jak działa panteon, jak bogowie ingerują w świat i jak silne są ich kultury.

Przymusowy wybór strony – najbardziej dramatyczny model. Bogowie żądają lojalności, a brak wyboru oznacza karę. Kapłani prowadzą „polowania” na heretyków.

Wybór zależny od kultury lub regionu – ludzie nie wybierają, ale rodzą się w danej religii. Każdy region ma swojego patrona. Konflikty bogów stają się konfliktami narodów. Wybór strony jest społeczny, a nie osobisty.

Wybór osobisty – bogowie rywalizują o duszę – bogowie nie zmuszają, ale kuszą. Każdy człowiek może wybrać swojego patrona. Bogowie walczą o wyznawców poprzez sny, cuda, znaki, a wybrańcy są wybierani spośród tych, którzy oddali się Bogu.

Neutralność jest możliwa, ale niebezpieczna – ludzie mogą próbować nie wybierać, ale to ryzykowne. Neutralni są podejrzani dla wszystkich stron. Mogą być celem kultów, które chcą ich „nawrócić”. Bogowie mogą karać za brak lojalności. Neutralność wymaga sprytu, ukrywania się lub potężnych sojuszy.

Ukryte wybory – ludzie nie wiedzą, że służą bogom – bogowie działają subtelnie. Ludzie nieświadomie wspierają jednego boga poprzez swoje czyny. Wybrańcy odkrywają dopiero później, komu naprawdę służą. Konflikt bogów jest metafizyczny, nie polityczny.

Wybór przez dziedzictwo lub przeznaczenie – niektórzy ludzie są „oznaczeni” przez bogów, na przykład: rodziny związane z konkretnym bóstwem od pokoleń. Wybór jest nieunikniony – ale trzeba go złamać.

Wybór przez przynależność magiczną – magia decyduje o stronie. Magowie żywiołów automatycznie trafiają do frakcji odpowiednich bogów.

Brak wyboru – ludzie są tylko pionkami – najbardziej mroczny model. Bogowie walczą, a ludzie cierpią bez możliwości wpływu. Katastrofy, wojny, anomalie są niezależne od ludzkich decyzji. Kult jest próbą przetrwania, nie lojalności. Wybrańcy są narzędziami, nie bohaterami.

Symbolika i mitologia

• Jakie symbole lub artefakty są związane z bogami? Czy są to insygnia ich władzy, amulety, czy przedmioty pełne magii?

Każdy Bóg może mieć własne symbole, insygnia, artefakty, amulety, relikwie lub przedmioty pełne magii.

Insygnia boskiej władzy – przedmioty, które reprezentują status Boga.

Amulety i talizmany – noszone przez ludzi jako ochrona lub znak lojalności.

Artefakty pełne magii – przedmioty stworzone przez bogów lub nasycone ich mocą.

Relikwie fragmenty boskiej istoty – najpotężniejsze przedmioty, bo zawierają część bóstwa.

Symbole domeny Boga – każdy Bóg ma swój znak, który odzwierciedla jego naturę.

Przedmioty rytualne – używane przez kapłanów i wyznawców.

Artefakty związane z wybrańcami – przedmioty, które działają tylko w rękach wybrańca.

Symbole zakazane lub mroczne – związane z upadłymi, zapomnianymi lub wygnanymi bogami.

• Jakie są opowieści i legendy o bogach? Czy opisują ich czyny, klęski, czy związki z ludźmi?

Opowieści i legendy o bogach są fundamentem kultury, religii i historii świata. Mogą opisywać ich czyny, klęski, miłość, zdrady, konflikty, stworzenie świata, a także ich związki ze śmiertelnikami.

Mity stworzenia świata – opowieść o tym, jak bogowie ukształtowali rzeczywistość.

Mity o wielkich czynach bogów – historie o ich triumfach, zwycięstwach i cudach.

Mity o klęskach i upadkach bogów – bogowie nie zawsze wygrywają.

Mity o związkach z ludźmi – bogowie mogą kochać, nienawidzić, karać lub błogosławić śmiertelników.

Mity o boskich wojnach – konflikty bogów zapisane w legendach.

Mity o stworzeniu ras i kultur – bogowie mogą być twórcami ras.

Mity moralne i filozoficzne – opowieści, które uczą zasad i wartości.

Mity o zapomnianych bogach – historie bóstwa, które zniknęły z pamięci.

Mity o artefaktach i miejscach mocy – opowieści o przedmiotach i miejscach związanych z bogami.

• Jak obecność bogów wpływa na moralność i wartości mieszkańców świata?

Obecność bogów może kształtować moralność mieszkańców świata – może też ją narzucać, inspirować, wypaczać, komplikować lub całkowicie podważać. To jak ludzie rozumieją dobro oraz zło, zależy od tego jacy są bogowie i jak bardzo ingerują w życie nieśmiertelników.

Moralność narzucona przez bogów – to bogowie ustalają zasady, a ludzie muszą ich przestrzegać. Prawo boskie jest absolutne i kapłani je interpretują. Grzech jest złamaniem woli Boga. Moralność jest jednolita w całym królestwie lub kulturze. Kary za przewinienia mogą być boskie, nie tylko społeczne.

Moralność wynikająca z konfliktów bogów – dobro i zło należą od tego, po której stronie stoisz. Czyn w jednej religii uznawany za dobry, w innej może oznaczać zły. Moralność polityczna zależy od boskiej frakcji. Ludzie oceniają czyny przez pryzmat boskich sojuszy. Konflikty bogów tworzą moralne szarości i dylematy.

Moralność inspirowana przez bogów – bogowie nie naruszają zasad, to ludzie tworzą je na podstawie mitów.

Moralność oparta na strachu przed bogami – ludzie są dobrzy, bo boją się boskiej kary.

Moralność wynikająca z domen bogów – każdy z bogów promuje własne wartości.

Moralność jako kontrast wobec bogów – bogowie są amoralni i to ludzie tworzą własne zasady w kontrze do nich.

Moralność wynikająca z boskich błogosławieństw i klątw – dobro i zło są praktyczne i zależą od konsekwencji magicznych.

Moralność jako chaos – bogowie nie dają żadnych zasad – bogowie istnieją, ale nie interesują się moralnością. To ludzie tworzą swój system zasad etycznych. Moralność jest lokalna, zmienna, zależna od kultury.

Ewolucja i tajemnice

• Czy bogowie zmieniają się na przestrzeni czasu? Czy ich moc słabnie, rośnie, czy może nie są już tymi, kim byli?

Tak, bogowie mogą zmieniać się a przestrzeni czasu. Ich moc może wzrastać, słabnąć, ewoluować, rozpadać się, łączyć, a nawet zmieniać charakter.

Bogowie rosną w siłę dzięki wierze – najbardziej klasyczny model. Im więcej wyznawców, tym większa moc Boga. Bogowie mogą walczyć o wyznawców jak o energię.

Bogowie słabną, gdy ich domena zanika – moc Boga zależy od tego, czy jego domena jest obecna w świecie.

Bogowie ewoluują wraz z kulturą – ludzie zmieniają sposób postrzegania bogów, a bogowie zmieniają się wraz z nimi.

Bogowie zmieniają się przez konflikty – boskie wojny mogą ich dosłownie przekształcić.

Bogowie zmieniają się poprzez relacje z ludźmi – śmiertelnicy mogą wpływać na bogów.

Bogowie zmieniają się przez czas – starzeją się lub młodnieją – bogowie nie muszą być wieczni.

Bogowie zmieniają się przez śmierć i odrodzenie – niektórzy bogowie mogą umierać i wracać.

Bogowie zmieniają się przez zapomnienie – zapomnienie nie niszczy boga, ale go zmienia.

• Czy istnieją tajemnice związane z bogami, które bohaterowie mogą odkryć?

Tajemnice związane z bogami są jednym z potężniejszych narzędzi fabularnych. Mogą dotyczyć pochodzenia, prawdziwej natury, ukrytych czynów, zapomnianych imion, zaginionych artefaktów, a nawet kłamstw, które utrzymują ich władzę.

Ukryte pochodzenie bogów – bohaterowie mogą odkryć, że bogowie to wyniesieni śmiertelnicy; że powstali z jednego praboga, którego zabili; że są fragmentami jednej istoty, która się rozpadła; że zostali stworzeni przez starszą rasę, która zniknęła.

Zakazane imiona i prawdziwe tytuły – bogowie mogą mieć imiona, których nie powinien nikt znać, na przykład: wypowiedzenie imienia Boga, może go obudzić z zapomnienia.

Zaginione artefakty bogów – mogą kryć sekrety o boskiej naturze.

Tajemnice boskich wojen – nie wszystkie wojny są, tym czym się wydają.

Ukryte związki bogów ze śmiertelnikami – bogowie mogą mieć sekrety dotyczące ludzi.

Kłamstwa kapłanów i fałszywe religie – nie wszystko, co mówią kapłani, musi być prawdą.

Tajemnice miejsc mocy – święte miejsca mogą kryć tajemnice o bogach.

Tajemnice o prawdziwej naturze bogów – bogowie mogą być czymś innym, niż ludzie myślą.

• Jakie są konsekwencje dla świata, jeśli któryś z bogów zostanie zabity, wygnany lub zniknie?

Śmierć wygnanie lub zniknięcie Boga, to zazwyczaj „trzęsienie ziemi” dla całego świata – metafizyczne, polityczne, kulturowe, magiczne, klimatyczne.

Katastrofa w domenie Boga – gdy Bóg znika domena wariuje.

Zmiany w magii – magia związana z Bogiem słabnie, zanika lub mutuje.

Zmiany polityczne i religijne – śmierć Boga to kryzys dla jego wyznawców.

Narodziny nowych bogów – gdy Bóg znika, na jego miejsce rodzą się nowi.

Konflikty między bogami – śmierć jednego Boga zmienia równowagę sił.

Zmiany w moralności i kulturze – gdy Bóg umiera, to ludzie tracą moralny kompas.

Zaburzenie w cyklach świata – bogowie często utrzymują równowagę.

Zmiany geograficzne – świat fizyczny reaguje na boskie wydarzenia.

Powstanie potworów i anomalii – upadek Boga uwalnia energię.

Źródło tekstu:

ai bing

*Gry które pomagają spojrzeć na różne formy boskich światów to komórkowa gra Godus, która niestety nie została w pełni ukończona na steamie i jest niemożliwa do zakupu. Gra jakby strategiczna z odkrywaniem kart, które ulepszają teren. Rozwijają nasze domostwa, pola, świątynie, a nawet jest motyw podbjjania terenów.

Następną grą jest Black and White i Black and White 2 studia Lionhead, gry które zostały zapomniane. Chodziło o to, że my jako Bóg walczyliśmy o wyznawców z innym Bogiem, albo po prostu wciągało się ateistów i spełniało się ich questy. Przy tym każdy z Bogów miał co najmniej jednego chowańca, który pomagał tworzyć cuda.

Ciekawym światem magicznym, z podziałem na bóstwa ras jest seria Dragon Age, w którym magia jest potępiana, a jeśli już jest to w zamkniętych wieżach magów, takich specjalnych szkołach. Bogowie dotyczą równych ras, na przykład karasnoludowie mają patronów, a elfy Bogów, ale zarówno elfy leśne jak miastowe mają innych bogów.

*Książki, które mnie zainspirowały na temat bogów i istnienia ich właśnie poprzez wiarę wyznawców: Samotność Bogów – Doroty Terakowskiej. Książka przedstawia, że gdy zaprzestaniemy wierzyć w bogów, ci znikną niczym iluzja.