Moda kosmitów

Dzień dobry

Dzisiaj taki ciekawy dość temat. Jak coś więcej znajdę na pewno dodam do wpisu. Tymczasem życzę miłego czytania 🙂

Photo by Quharrison Terry on Unsplash

STRÓJ

-Style ubiorów są bardzo różne dla każdej z ras żyjących w kosmosie.
-Im bardziej rozwinięta cywilizacja tym mniej ubrań.
-Istoty połmaterialne i niematerialne paktycznie nic na siebie nie wkładają.
-W gwiazdo zbiorze lwa początkowo noszono pelerynę, która chroniła przed nadmiernym promieniowaniem, a w nocy nosili koszulę i spodnie. Aktualnie odrzucono ubrania, a zamiast tego używają specjalnej ochronnej substancji termicznej, którą barwią swoje ciała. Substancja ta nazywa się „eją„, czyli „ochrona„. Eja wystawiona na światło nabiera ciemnego koloru, dlatego dodatkowo używa się rośliny o podobnych właściwościach i nazywa się ja „weją„, czyli „nadochroną„. Żyją w trybie nocnym i dlatego noszą w godzinach porannych i popołudniowych, chronią głowy kapeluszami, a na stopy zakładają coś w rodzaju skarpet z podeszwą. Niemowlęta mają na sobie coś w rodzaju pieluszek wykonanych z naszpikowanych czułą elektroniką, która przekształca mocz i kał w nawóz.
-Gdy z gwiazdozbioru lwa pracują na strefach podbiegunowych lub wyruszają na dalekie podróże kosmiczne używają kombinezonów ze specjalnego metaliczego materiału oraz hełmokaski, które zabezpieczają przed promieniowaniem (kosmicznym oraz radioaktywnym), substancjami chemicznymi oraz wypadkami.

CIAŁO I WŁOSY

-W gwiazdozbiorze lwa używa się specjalnej substancji na ciele. Dzieci upodabniają się do zwierząt, roślin, postaci fikcyjnych i przedmiotów codziennego użytku, a dorośli mają ładne geometryczne wzory lub faktury. Mogą mieć jednolity kolor w tym nawet przezroczysty. Trwałość substancji, którą pokrywają się ludzie, wynosi 80 dni ziemskich. Zabieg nałożenia substancji to około 15 minut.

-im bardziej zaawansowana świadomość to „ludzie” danej rasy mają mniej włosów.

Źródło obrazka:
https://unsplash.com/photos/vf6B1edGafY

Źródło tekstu:
Wszystko jest wibracją – Hejal Bobik Uta Hano

Kosmiczni ogrodnicy – Dolores Cannon