Profesja cz. 2 – Żebrak

Dzień dobry

Dzisiaj kolejny odcinek profesji.


Photo by Yi Liu on Unsplash

Żebranie to proszenie (żebranina, żebractwo) w miejscu publicznym o dobrowolne wsparcie materialne, bez oczekiwania za cokolwiek w zamian.

Żebrak to wędrowny zawód, zazwyczaj to osoba, która nie może pracować (lub nie chce) i nie ma środków do życia. Utrzymuje się z jałmużny. Żebrak nie wykonuje tego zawodu z konieczności, a z wyboru, chociaż ciekawostką jest to, że młodzi ludzie wolą żebrać niż pracować. Taki żebrak może nawet zarabiać około 200 do 500 złotych dziennie. Można zauważyć, że z około 100 tysięcy żebraków zaledwie 10% to osoby potrzebujące. Nie maja wydatków na dom, a jeszcze jeżeli nie piją, nie palą, to zarabiają naprawdę dobrze prawie jak menadżer jakiejś korporacyjnej firmy.

Żebranie może być natarczywe i wtedy jest karalne. Natarczywość objawia się nagabywaniu przechodniów, uniemożliwianie im przechodzenia. Żebrak też może kierować wulgarne teksty do tych którzy nie dali jałmużny.

Mogą też działać w sposób oszukańczy, który polega na wzbudzaniu litości, czy też wykorzystywania fałszywych informacji na przykład udawaniu kalectwa lub ciężką chorobę. Do oszustw także wykorzystywać można dzieci i tak robią na przykład Romowie. Był nawet taki polski gang „Koli”. Wybierano kobiety razem z dziećmi. Dzieciom podawano środki uspokajające, były też głodzone lub krępowane.

Źródło tekstu:

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/%C5%BBebranie
https://pl.m.wiktionary.org/wiki/%C5%BCebrak
https://www.focus.pl/artykul/bogaty-jak-zebrak-najlepsi-zebracy-zarabiaja-jak-menedzerowie

Źródło obrazka:
https://unsplash.com/photos/vYjSVIAxzwI

Dodaj komentarz

Zacznij bloga na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Do góry ↑