Istoty nadprzyrodzone demony część 2

Dzień dobry

Dzisiaj kolejny temat dotyczący demonów tym razem nie słowiańskie. Zapraszam

Inkub – (łac. incubus od incubare „leżeć na czymś”) nazywa się go demonem, który przybiera postać uwodzicielskiego mężczyzny, którzy nawiedzają kobiety we śnie i kuszą je współżyciem seksualnym. Często przedstawia się ich jako postacie z rogami, poruszające się na koniach. Syn kobiety i inkuba to kambion. Dzieci, które narodziły się z takiego związku miały być pod szczególnym wpływem Szatana.

Sukkub – (łac. succuba „nałożnica”, succubare „leżąca pod”) demony te przybierają postać niezwykle pięknych kobiet z rogami i kopytami, które nawiedzają mężczyzn we śnie i kuszą ich współżyciem seksualnym. Królowa sukkubów była pierwsza hipotetyczna żona Adama – Lilith, która po odejściu od niego stała się jedną z siedmiu żon Lucyfera. Syn sukkuba i mężczyzny to kambion. Dzieci, które narodziły się z takiego związku miały być pod szczególnym wpływem Szatana.

Egipskie demony

Ammit, Ammut, Ahemait – nazywany „Pożeraczem Zmarłych”, „Pożeraczem serc” lub „Wielka śmiercią”. Miał głowę krokodyla, przednia połowa ciała z grzywą była lwia i tył hipopotama. Jeżeli serce zmarłego było nieczyste, wtedy Ammit je zjadał. Zmarły nie mógł kontynuować drogi do Ozyrysa i nieśmiertelności. Umierał po raz drugi.

Apopis (egip. Apep, Apepi, Aapep) – olbrzymi wężowy demon mroku i chaosu, postrzegany jako przeciwnik Słońca (boga Ra) i symbol sił ciemności. Miał postać ogromnego węża, czasami w ciało miał powbijane noże. Każdej nocy Apopis odnosi ogromne straty, ale nigdy nie umiera. Czasami atakował za dnia, aby przechytrzyć wroga, dlatego takie momenty uznawane były za zaćmienie. Dla starożytnych Egipcjan był to czas grozy, aby wspomóc bóstwo wychodzili na ulice, śpiewali i krzyczeli, żeby odstraszyć węża.

Niemieckie i skandynawskie demony

Bilwizy (pilwizy, bilmesy) – występują jako duchy przyjazne człowiekowi, które leczyły choroby za pomocą magicznych „pocisków”. Były stworzeniami humanoidalnymi, które do stóp miały przyczepione sierpy. Chodziły po polach i sierpami wycinały pasma w łanach zbóż. Kradły zebrane już plony.

Disy – demony żeńskie, które pełniły wiele ról. Wierzono, że istoty te mieszkają w kamieniach i strzegą danego regionu.

Drudy (niem. drude, trude) – demony kobiece, które rzucały złe uroki i straszyły ludzi w czasie snu.

Elfy, alfy – były uznawane za demony przynoszące zły los i nocami nawiedzające ludzi w snach, a wędrowców sprowadzały na bagna.

Fairy (feie, fee, fatua, fay) – potężne istoty demoniczne. Żyły w lasach, jaskiniach i źródłach. Były przyjazne ludziom. Jednakże potrafiły się mścić za zniszczenie ich siedziby. Użyczały daru widzenia przyszłości, albo talentu muzycznego.

Flygia – ludzie widywali ją najczęściej w śnie. Jeśli spotkało się ją na jawie oznaczało to, że nadciąga śmierć.

Fylgidtraug, flygia widmo – duch, który gdy upatrzył sobie ofiarę, to trzymał się jej uparcie aż do śmierci i zsyłał na nią nowe nieszczęścia.

Herne, rogaty – demon, którego głowę wieńczyło jelenie poroże.

Hóle – (Frau Holle) demon kobiecy, nawet uznawana za boginię, władczyni podziemnego świata umarłych. Obdarowywała nadnaturalnymi zdolnościami noworodki. Od jej woli zależało też zsyłane śnieżyc i zawieruch zimowych. Pomagały jej pomniejsze demony kolie i huldy.

Holla, huldy – demony lub duszki, które żyją w podziemnym świecie umarłych. Na polecenie Hóle pojawiały sie na ziemi by obdarować ludzi dobrych, a złych ukarać. Często objawiały się w czasie zimy.

Lusse – mogła przybierać postać drapieżnego ptaka. W najdłuższa noc w roku prowadziła po niebie gromadę upiorów i wilków, które niosły śmierć przez uduszenie wszystkim tym, którzy w tym czasie utrzymywali zbyt duży ogień, warzyli piwo lub piekli chleb. Takie burzę upiorów nazywano lussifoerden lub lussireidi, czyli Dziki Łów = Łów Lusse.

Niksy, nixy – demony wodne, które ukazują się w postaci ludzkiej jako piękna kobieta lub półzwierzęcej (panna z rybim ogonem). Zwabiały śpiewem młodzieńców w głębiny. Niksy przedstawiane sa także jako małe, brzydkie, długobrode, o zielonych włosach, które również topiły ludzi.

Perchty, berchty – demony niższego rzędu. Pojawiały się najczęściej zimą i porywały ludzi na jakieś sabaty.

Stoor, Stoorwonn – gigantyczny morski wężo-smok, który wynurzał się z wody, zatapiał ogromne połacie lądu. Jednym ze sposobów przebłagania stoora to, składano mu a ofierze dziewice. Został zabity przez bohatera Assipatle, który nakarmił go płynącym torfem.

Walkirie – (valkyrja – wybierająca zabitych) demonice służące Odynowi. Źródła podawały, że jest ich 7, 9, 11, 12 lub 27. Przedstawiano je jako zbrojne kobiety, pędzące po niebie na koniach, którym z grzyw spadała rosa, dająca ziemi żyzność. Ich zadaniem było znoszenie poległych z pola bitwy do pałaców Odyna i Freyi. Inne zadanie to pomoc w walce w czasie wojny. Znały przyszłość, runy magiczne i tajemnice wszystkich czasów.

Wilkołaki – w demonologii stały się stworzeniami atakującymi bydło i ludzi, zaś za dnia przybierały postać człowieka. Wyobrażenie wilkołaka jest ściśle powiązane z wojownikami berserkserami, którzy w czasie walki wpadali w szał bojowy. Mieli nawet w czasie walki zmieniać się w niedźwiedzie, wilki, psy, czy byki.

Japońskie demony

Ama-no-jaku – demon wyglądający jak Oni, czyli diabeł. Potrafi czytać w myślach i podsuwa ludziom pokusy.

Baku – pożera złe sny. Jego wizerunek wiesza się często nad łóżkiem, by pozbyć się koszmarów, albo nad chorym, żeby ten zjadł chorobę. Z wyglądu ma posturę niedźwiedzia, trąbę słonia, oczy nosorożca, krowi ogon, pręgi tygrysa.

Dodomeki – (百々目鬼) przedstawiana jako przeklęta kobieta , która posiada długie ramiona pokryte setkami oczu. Długie ramiona w Japonii symbolizują skłonność do kradzieży.

Gaki – to demony przypominające wampiry. Zostały potępione za grzech jakim jest marnotrawienie jedzenia. Zostały skazane na wieczną tułaczkę w głodzie. Gaki żywią się krwią i mięsem. Mają szpiczaste uszy, szeroko otwarte usta i wydęte brzuchy. Do tego są przeraźliwie chude. Według wierzeń buddyjskich niegodne postępowanie z jedzeniem prowadzi do konsekwencji, że staje się gaki i ląduje w świecie Gakaido.

Hebi – to demony, które są pod postacią węży. Dzielimy je na dobre i złe (demony). Dobre dały początek smokom. Złe pojawiają się pod postacią kobiet i sieją spustoszenie.

Ittan-monen – niezwykle groźny demon, który wyglądem przypomina świetlisty pas. Pojawia się nocą i sprytnie owija wokół szyi ofiary, i dusi ją.

Jikininki – to japońskie zombie, które zgrzeszyły pychą, egoizmem i chciwością. Demony z długimi szponami żywią się ciałami zmarłych, które rozstrzępują na strzępy. Sposobem na pozbycie się demona jest modlitwa kapłana za zmarłego.

Jubokko – to demony drzew porastające miejsca dawnych bitew. Japończycy unikają takich drzew, ponieważ boją się, że mogą opleść korzeniami, pragnąc ich krwi.

Ko-dama – demon zamieszkujący drzewa. Nie można go zobaczyć, ale można usłyszeć, ponieważ naśladuje ludzkie głosy.

Obake – demon zmarłej osoby, który pozostaje na ziemi albo z miłości, albo z chęci zemsty. W pierwszej kolejności trapią swoich prześladowców.

Oni – (jap.鬼) złe duchy, demony, diabły występujące w religii shinto i japońskim folklorze. Są z pozoru podobne do ludzi, lecz mają troje oczu, szerokie usta, rogi (jeden z nich jest na środku czoła) oraz trzy palce ze szponami na dłoniach i stopach.

Yama-uba (jap. 山姥), Yamamba, Yamanba – mylona z yuki-onna. Ukazywała się jako kobieta o odrażającym wyglądzie. Miała długie, rozczochrane włosy o złocisto-białym kolorze, a jej kimono było koloru czerwonego, brudnego i poszczępionego. Kuchisake-onna to odmiana postaci z dużymi ustami, rozciągniętymi na całą szerokość twarzy. A inną postacią jest futakuchi-onna, która ma dodatkowe usta na czubku głowy. Są w stanie zmieniać wygląd. Yabauna poluje na wędrowców, którzy się zgubili. Po zdobyciu zaufania zjada ich.

Yuki-onna (jap. 雪女, dosł. kobieta śniegu) – pojawiała się najczęściej podczas śnieżnych dni. Spotykany demon jest również pod innymi nazwami: yuki jorō (śnieżna kobieta), yuki anesa (śnieżna siostra), yuki banba (śnieżna baba), yuki hime (śnieżna księżniczka), yuki nyōbō (śnieżna dama). Zazwyczaj ukazuje się jako wysoka, piękna kobieta z długimi czarnymi włosami i czerwonymi ustami. Według niektórych opowieści, śnieżna dama spycha ludzi w przepaść, jeśli odwrócą się do niej plecami. W innych opowieściach daje do potrzymania napotkanemu człowiekowi dziecko. Jest tak ciężkie, że obdarowany zapada się głęboko w śnieg i już nie może się z niego wydostać.

Źródło obrazka:
https://unsplash.com/photos/20JJAhBg_QU

Źródło tekstu:
Demonologia germańska, Duchy, demony i czarownice. – Artur Szrejter
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Niksy
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Yuki-onna

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Yama-uba

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Hern

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Inkub

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Sukkub

http://szuflada.net/fylgie/

http://szuflada.net/disy-zapomniane-opiekunki-swiata-i-ludzi/

https://mitologia.fandom.com/pl/wiki/Apophis

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Apophis_(demon)

http://www.gaijinwpodrozy.pl/demony-w-japonii/

https://youtu.be/xRDLEFyWRlI