Dzień dobry
Dzisiaj taki temat. Zapraszam.
Wykrzykniki są wyrazami nieodmiennymi, które w języku pełnią funkcję wyrażające różne stany uczucia lub wolę mówiących.
Wykrzykniki należą do samodzielnych części mowy, ponieważ mogą zastępować całe wypowiedzenie lub w żywym opowiadaniu pełnić funkcję orzeczenia.
Są wyrazem uczucia ból fizycznego, a także są to różne jęki i stękania. Symptomy to na przykład płacz dziecka. Apele to jęki i płacze (ę, mę, tę).
Są wyrazy smutku tęsknoty żalu westchnienia: ach, och, o!
Zdziwienie wyrażają wykrzykniki: aj! ej!
Radość i uczucia pokrewne wyrażają najczęściej wykrzykniki spółgłoską ch(h) na początku: ha! Do tego typu wykrzykników należą różnego rodzaju śmiechy: ha, ha, hi, hi, hejże, hola!
Ogólnopolskim wykrzyknikiem hej! można kogoś przywołać, zwracać czyjąś uwagę lub wyrażać stan radosnego podniecenia.
Wykrzykniki mogą również wydawać wolę mówiącego i w ten sposób zbliżać swoją funkcję do czasownika, na przykład: no mówże.
Bardzo dużo wykrzykników służy do nawoływania i straszenia zwierząt domowych nawołujący, na przykład: kury cip, cip, cip! lub straszący wykrzyknik: do psa a sio! Inne to: poganiające w zaprzęgu wio, wie, wiśta! oraz zatrzymujące: prr! hola!
Trzecią funkcją wykrzykników jest naśladowanie głosów otaczającego świata, na przykład:
-instrumentów bim, bam tra, ta, ta, bum, tara.
-czynności ludzkie: bach, bęc, brzdęk buc,h cap, chlast, chlap, chlust, kap, tu, puk-puk, stuk-stuk, szur-szur.
-odgłosy zwierząt domowych: gę, ko, gul, ko, kukuryku, kwa, pi.
Onomatopeja – zastosowanie w poezji wykrzykników dźwiękonaśladowczych lub wyrazów od nich utworzonych.
Wykrzykniki mogą stać się samodzielne lub mogą to być wrażenia, jeśli tracą swoje znaczenie i stają się wyrazem uczuć lub wezwaniem pomocy są to apele, na przykład: na pomoc!
Źródło tekstu:
Gramatyka języka polskiego – Piotr Bąk
Źródło obrazka:
Role Playing Polska 
Dodaj komentarz