Dzień dobry
Dzisiaj taki temat. Zapraszam.
Przyspieszam wpis o jeden dzień. Ostatnio mi się trochę rozjechało z publikowaniem 🙂 Cóż u mnie jakoś wielce się nie działo. Byłam w domu rodzinnym na urodzinach szwagra i siostrzenicy. Możliwe, że wpisy przez te najbliższe dwa miesiące pojawiać się będą częściej niż na tydzień, ale nie obiecuję, bo zależy jak dużo będę mieć pracy. A w pracy mamy trochę zawirowań. No okaże się w praniu 🙂
Farbiarz, farbiarka zajmuje się farbiarstwem. Jest to rzemiosło i dział przemysłu zajmujące się barwieniem włókien.Czasami farbiarstwo nazywane jest barwiarstwem. Farbiarz to rzemieślnik trudniący się farbowaniem, na przykład: tkanin, skór, odzieży i innych włókien.
Farbiarze podlegali regułom cechowym, które nakładały na czeladnika obowiązek szkoleniowej wędrówki.
Praca wiejskich farbiarni miała charakter sezonowy i wykonywano tam zasadniczo czynności takie jak drukowanie, farbowanie i maglowanie, które rozpoczynano wraz z nadejściem wiosennych dni, a skończono na jesieni. W zimie farbiarnie były nieczynne. Czas przestoju wykorzystywano na naprawianie i przygotowywanie form, na pracę porządkowe oraz wymyślanie nowych kombinacji wzorów.
Duże farbiarnie obejmowały kilka pomieszczeń: drukarnie tkanin ze stołami drukarskimi, farbiarnie z kadziami, suszarnię, pomieszczenie na magiel, magazyn, gdzie składowano płótno przed i po farbowaniu oraz miejsce, w którym odbywała się obsługa klientów. Mniejsze pracownie miały tylko dwa pomieszczenia – drukarnię i farbiarnie. W takim przypadku tkaniny były suszone na powietrzu, a maglowano je w stodole.
Najważniejszym sprzętem w drukarni był duży stół z blatem wysłanym suknem lub filcem i pokryty płótnem. Takie przygotowanie pozwoliło na to, że wzór dobrze się odbijał. W pobliżu były stoły umieszczone z papem skonstruowanym jak poduszka do pieczątek. Szczotką lub pędzlem smarowano papem sprężystą powierzchnię „poduszki” i potem przykładano do niej formę. Elastyczne dno pojemnika przylegało do formy i równomiernie rozprowadzało pap. W farbiarni z kolei najważniejsze były kipy – kadzie z indygiem, w którym barwiono zadrukowane płótna.
*Pap to masa izolacyjna, od jej jakości w dużej mierze zależał monodruk. Prawie każdy farbiarz miał własny, tajny i pilnie strzeżony przepis na pap. Jeśli chcesz więcej wiedzieć o składzie papu i kipy oraz jak był wytwarzany znajdziesz informacje na stronie: drzeworyty.eu/klocki/modra-chemia-pap-i-kipa/
Farbowanie to nadawanie innego koloru materiałom. Od strony chemicznej można to przedstawić jako trwałe połączenie cząsteczki barwnika z cząstka włókna. Barwniki zazwyczaj są rozpuszczone w wodzie, a włókno odpowiednio zabejcowane (zagruntowane), by lepiej połączyło się z barwnikiem. Najczęściej farbuje się włókna w postaci przędz i tkanin, a rzadziej w postaci runa lub uszytych wyrobów.
Kiedyś farbiarstwo było traktowane jako sztuka, podobnie jak dzisiaj, chociaż bardziej uznawane jest dziś jako hobby. Sztuka ta, rzemiosło wymaga kunsztu, zręczności technicznej i wrażliwości kolorystycznej. Podobnie jak większość starych rzemiosł umiejętności były i są zazwyczaj przekazywane z pokolenia na pokolenie, ale jak wcześniej wspomniałam wymagało czasem wieloletniego podróżowania, wymiany praktycznej wiedzy.
Godne podziwu było i jest to, że farbiarze ludowi potrafią stworzyć daną barwę bez szczegółowych opisów receptur, czy uczenia się chemii ani fizyki.
Aktualnie też farbowanie ma miejsce w dużych manufakturach lub przez wolnych strzelców, którzy mogliby uczyć malarstwa. Farbiarstwo jest raczej profesją dla wybranych, chociaż rozwój spowodował fabryczną produkcję ubrań. Przez co upadło większość mniejszych farbiarni, przydomowych warsztatów i zmieniono pracę ręczną na alchemiczną, produkcję masową kierowaną elektronicznie.
Kolory otrzymywane w ręcznym farbowaniu różnią się znacząco od tych uzyskanych fabrycznie. Jak wcześniej wspominałam przypominają malarstwo.
Współcześnie największą popularnością cieszą się barwniki naturalne, uznawane za zdrowe dla ciała, nie szkodliwe dla środowiska. Farbiarstwo każe podążać za cyklami natury, z zachowaniem zasady poszanowania zasobów Ziemi. Chodzi o to by odpowiednio zebrać rośliny i wykorzystać je w sposób ekologiczny. Bogactwo naturalnych barwników daje duże możliwości popisu.
Poza tym hobby związane z tym zajęciem odpowiada na potrzeby współczesnego człowieka: kreatywność, rozwój i wyciszenie. Pozwala wyrazić swój kunszt malarski, puścić wodze fantazji i eksperymentowanie. Wymaga też skupienia i precyzji. Barwa nadana zależy od wielu czynników: proporcji, temperatury, czasu, a także poziomu nastroju, humoru.
Farbiarstwem zajmują się też osoby, które zmieniają życie na naturalność, życie w równowadze z przyrodą, przy tym zmiana diety, korzystanie z naturalnych kosmetyków, a co za tym idzie naturalne, nieuczulające tkaniny.
Ostatnia ciekawostka, którą chcę zaprezentować to, że po farbiarstwo sięgają kostiumolodzy i projektanci mody, którzy chcą podkreślić autorskie kolekcje.
Źródło tekstu:
sjp.pwn.pl/sjp/farbiarz;2458550.html
wilanow-palac.pl/dawne_rzemiosla_skorzane.html
gloskultury.pl/farbiarstwo-czym-jest-to-hobby/
drzeworyt.eu/klocki/farbiarze-i-farbiarnie/
Źródło obrazka:
https://unsplash.com/photos/pink-and-blue-abstract-painting-Cw_-3fktm78
Role Playing Polska 
Dodaj komentarz