Moda Wikingowie

Dzień dobry

Dzisiaj taki o to temat. Co prawda miałam dać już wczoraj wpis, ale spotkała mnie mila niespodzianka, w postaci niespodziewanych gości 😉
Tak więc przesunęła się publikacja. Ostatnio mam dużo biegania, ale w tym tygodniu mam nadzieję, że zamknę wszystkie napoczęte tematy, dlatego że aktualnie sobie urlopuje. Mam naprawdę dużo ciekawych tematów, które czekają na publikację. Mam nadzieje, że i ten zainteresuje.

Photo by Jonathan Farber on Unsplash

BIŻUTERIA

-Szpilki do zapinania były ozdobione motywami smoków lub bestii mitycznych i tych realnych. Wykonane były z materiałów, takich jak kości, złoto, żelazo, brąz, drewno lub poroże. Popularnym stylem była broszka z półwyspu. Igła zablokowana przez krąg, który miał przerwę, aby umożliwić jej przejście przez tkaninę.
-Kobiety i mężczyźni nosili biżuterię. Najpopularniejsze były pierścionki.
-Wykonywano biżuterię głównie z miedzi, ale popularny był także bursztyn.
-Nie noszono kolczyków.
-Najczęstszym motywem wisiora, naszyjnika był młot Thora.

Kobiety

-Nosiły szklane lub bursztynowe koraliki

UBRANIA

-Ubrania wykonywane były z wełny. Następnie barwiono ją w jasnych kolorach z barwnikami mineralnymi i warzywnymi (czerwony, zielony, niebieski, żółty i brązowy).
-Wykonywano też ubrania z lnu oraz skór zwierząt, a nawet sprowadzano jedwab.
-Jako że Wikingowie żyli w zimnym klimacie stworzyli styl ubrań zakładanych warstwowo (tak zwane współcześnie „na cebulkę”).
-Buty były wykonane z kozy lub innej skóry zwierzęcej, które miały podeszwę i gdy ta się zużyła mocowali nową. Latem podeszwę się ściągało. Cholewka była przyszyta do podeszwy, a następnie but był wywinięty na lewą stronę. Szew był na uboczu i nie dotykał stopy. Sznurówki krążyły wokół stopy i poniżej kostki na stopie. Zdarzały się rożne buty w tym takie, które pozwalały na regulowanie wygody, podczas rozciągania się skóry. Buty sięgały do kostek, ale zdarzały się dłuższe do łydki.
-Buty były zamykane za pomocą skórzanych sznurków, które przebiegały w taki sposób, żeby nie uciskać wrażliwych części stóp. Zimą były wyłożone futrem. Stosowano do butów często ozdoby jak guziki, a nawet koronki.
-Najczęściej zamiast guzików używano szpilki z biżuterią, które było zwykle zdobione miedzią.
-Niektóre ubrania były pokryte smołą, jak się okazywało zużytej odzieży nie wyrzucano, a właśnie wykorzystywali do innych celów: w procesie budowy statków na przykład przy uszczelnieniach statków.

Kobiety

-Ubrania podobnie były wykonane z takich samych tkanin jak męskie.
-Miały na sobie zazwyczaj długie lniane suknie w stylu sukienka (fartuchowa spódnica) na ramiączkach zakładana na tunikę (hangerock, oversuspended dress), zapinane na broszkach. Szpilka i zapięcie na wewnętrznej stronie broszki podtrzymywały pętle pasków do broszki.  Z przodu często umieszczano panel, pasek białego materiału, ale nie znano jego zastosowania. Być może było to tylko w celach dekoracyjnych. Sugerowano też, że pozwalał na to, żeby kobieta mogła karmić dziecko.
-Wyróżnia się sukienki rozchylone dwuczęściowe w kształcie tuby, czyli dłuższa z tylu krótsza z przodu lub normalną sukienkę bez fartuchowej spódnicy.
-Suknie były tak długie, że często ciągnęły je po ziemi, zostawiając za sobą ślad. Aczkolwiek przypuszcza się, że u biedniejszych kobiet były krótsze.
-Broszki żółwiowe – tak nazywano broszki, które były na ramiączkach fartuchowej spódnicy. Przypominał kształtem skorupę żółwia. Często między broszkami wieszano szklane lub bursztynowe koraliki, lub wieszano inną biżuterię.
-Kobiety wieszały też potrzebne przedmioty zawieszone na sznurkach lub łańcuchach broszek lub z pasów.
-Gdy pogoda się ochłodziła dodawały długą tunikę z wełnianym fartuchem.
-W razie potrzeby nosiły też szal.
-Nosiły skarpety, które zimą były znacznie dłuższe i grubsze.
-Miały miękkie, skórzane buty lub botki.
-Podobnie jak mężczyźni, gdy było zimno nosiły na swoje ubranie ciepły wełniany płaszcz i futrzaną czapkę.
-Płaszcz był długi, aż do ziemi, z wycięciem dekoltu, że owalne broszki pod spodem były widoczne zarówno, gdy płaszcz był zapięty jak i odpięty. Płaszcz był zapięty za pomocą broszki z trzema klapami.
-Kobiety raczej nie nosiły pasów, ale jeśli się pojawiały, to tylko były z tkaniny.
-Na głowach nosiły na co dzień chusty. Jeśli były bardziej ozdobione to zależalo od bogactwa lub okazji.

Mężczyźni

-Pierwszą warstwą ubrania Wikinga była długa wełniana koszula, coś jak tunika, która była dopasowana do piersi i tworzyła coś w rodzaju szerokiej spódnicy.
-Znajdowała się pod kyrillem tuniką zdarzało się też, że była tunika z dłuższymi rękawami i spódnicą, która była uznawana za bieliznę. Najczęściej wykonywana była z lnu. Podobnie jak kyrill też były to połączone kawałki tkanin. W miejscu szyi były nachodzące na siebie „klapy” kołnierza lub po prostu sznurki, które można było związać ze sobą. Dzięki temu można było uchronić się przed zimnem.
-Nie wiadomo, czy nosili majtki. Jeśli były to z pewnością podobne do spodni. Mogły być wykonane z lnu jak i z wełny. Biedni na pewno ich nie mieli.
–Kyrill overtunic – ubranie zewnętrzne górnej części ciała. Zazwyczaj zrobiony z wełny i skonstruowany za pomocą skomplikowanych wzorów. Powstawał z kilku tkanin, które wycinano, a następnie zszywano razem. Miały dopasowane rękawki, które sięgały daleko poza nadgarstki.
-Tunika była w taki sposób dopasowana, że była odpowiednio dopasowana, ale nie ograniczała ruchów. Spódnica sięgała do ud lub kolan. Długość określała pozycje społeczną. W upalne dni spódnica była podniesiona i schowana w pasie.
-Tunika była naciągana na głowę. Nie było zazwyczaj łączników, ale w niektórych był guzik i pętla nici, aby zapiąć szyję. Najczęściej stosowano dekolt w kształcie dziurki od klucza. No i u mężczyzn uważano, żeby klatka piersiowa była zakryta, ponieważ uważano odkrycie za zniewieściałe. Tuniki były zdobione warkoczem na dekolcie i mankietach. U bogatszych tuniki były zdobione również na brzegu spódnicy. Pleciono za pomocą wełny specjalną techniką.
-Mężczyźni nosili spodnie – luźne- workowate lub ciasne (rzadko). Wykorzystywano specjalne kręgi wokół krocza, żeby pozwolić na swobodę ruchów. Były ze szlufkami wokół talii. Miały wbudowane skarpetki (jak współczesne niemowlęce spodenki w śpioszkach). Spodnie nie miały kieszeni i dlatego noszono rzeczy w inny sposób, na przykład: przyczepiając do paska sakwy, albo nosili rzeczy na szyi. Nie posiadały też otworu, który ułatwiłby załatwianie (pants no fly), dlatego musieli je ściągać za potrzebą. Spodnie czasem były podtrzymywane za pomocą sznurka, aczkolwiek częściej używano pasa, gdyby nie to zabezpieczenie, to spodnie spadały za każdym razem. Ciasne spodnie używane były rzadko, ponieważ w czasie walki i zranienia ciężko było je ściągnąć.
-Niektórzy nosili owijki na nogi od kolan do stóp, aby zebrać nadmiar materiału workowatych spodni (aczkolwiek było to rzadko i nie ma na to dowodu, że tak było). W każdym razie taki zabieg pozwalał na ochronę dolnej części nogi przed zimnem, opadami.
-Na inne warstwy zakładano skórzaną kurtkę biodrową z paskiem. Na głowie zaś w czasie zimnej pogody nosili jeszcze wełniany płaszcz oraz futrzaną czapkę.
-Płaszcz to był duży prostokątny kawałek materiału. Niektóre płaszcze były wykonane z bardzo grubej wełny. Były noszone z przesunięciem. Prawa ręka (lub lewa), w której trzymano broń była nie obciążona płaszczem. Płaszcz mógł być haftowany lub formowano haft w coś rodzaju warkocza, wzoru (trim woven braid). Płaszcz sięgał najczęściej do kolan-kostek, a zależało, to od bogactwa właściciela. Wyróżniamy tu jeszcze kudłaty płaszcz (ready-made cloaks), samodziałowe płaszcze, które przypominały polar jagnięcy. Płaszcz był podtrzymywany za pomocą szpilki na ramieniu.
-Oprócz płaszcza były też wełniane kurtki – podszyta wełną i obszyte futrem
-Czapki wykonywano z wełny, owczej skóry i futra. Niektóre miały nauszniki. Zazwyczaj były w stylu frygijskim, z czterema lub więcej trójkątnymi kawałkami zszytymi razem.
-Używano też takiego nakrycia kapturowego höttr, które było noszone w przypadku szczególnie złej pogody. Sznurek pozwalał na ściągnięcie i zamknięcie kaptura wokół twarzy. Niektóre kaptury były starannie dopasowane, miały też ozdoby za pomocą haftu.
-Zdarzały się też nakrycia głowy takie bardziej stylu rosyjskiego gerzkr hattr.
-Noszono też skarpetki, które wykonane były z niebarwionej wełny. Były wykonane za pomocą techniki nálbinding wiązania igłą. Podobnie były wykonane rękawiczki i czapki. Dzięki tej technice jakakolwiek dziura nie naruszała całego materiału.
-Pasy wikingów były głównie skórzane i dość wąskie. Szerokość pasa wynosiła około 2 centymetrów. Pas wiązano swobodnie wokół pasa i pozwalano mu swobodnie zwisać. Swobodny koniec był obciążony ozdobnym końcem (talerzem) i podobnie było z klamrami. Na pasach były umieszczone dwie podstawowe rzeczy jak saszetka z miękkiej skóry lub tkaniny, oraz nóż.
-U rolników mężczyzna miał tunikę z klapami zapiętymi na ramionach i pętlami zwisającymi po bokach. Na to była koszula robocza wykonana z dwóch klap rozciętych po bokach.

Dzieci

-Podobnie jak u dorosłych były takie same ubrania, chociaż istniał podział: chłopcy nosili tuniki, a dziewczynki sukienki.

WŁOSY I CIAŁO

-Mężczyźni i kobiety mieli długie włosy.
-Robiono grzebienie do włosów z kości zwierząt i rogów.
-Włosy były najpierw myte, potem zaczesywane i splecione. Latem nosili je z pomocą hair band, czyli opaska na głowie lub tak splecione, że tworzyły taką opaskę. Zimą zaś owijali włosy wokół głowy, żeby uzyskać dodatkowe ciepło.
-Na pasie zdarzało się wikingom nosić torby (maksymalnie dwie na pasku).

Ciekawostka

-Ubrania wikingów były wodoodporne! Używali skór od zwierząt pokrywanych woskiem pszczelim, co czyniło je miękkimi, a następnie wkładano do oleju rybnego.

Źródło tekstu:
https://vikings.mrdonn.org
https://vikings.mrdonn.org/clothing.html
http://www.hurstwic.org/history/articles/daily_living/text/clothing.htm
https://norse-mythology.net/viking-clothes/

Źródło obrazka:
https://unsplash.com/photos/N5EHgkVWZRI
https://unsplash.com/photos/t-ZeY1CVJvI