PSYCHOLOGIA cz. 40 – Supresja

Dzień dobry

Dzisiaj kolejny krótki temat. Ostatnio czerpię znów z ostatków. Choroby porobiły mi problemów. W dodatku grafik napięty i po prostu wszystko się skumulowało. Czasu brak i sił, ale trudno.

Supresja jest to mechanizm chroniący nas przed emocjami, tłumiąc emocje staramy się świadomie oddalić je od świadomości na bok, na jakiś czas lub w ogóle. Przykładem jest odgonienie myśli lub ignorowanie ich, że kiedykolwiek byliśmy źli na własną matkę. Chodzi o to, by nie przeszkadzały w jakimś działaniu.

Mowa ciała postaci fikcyjnej:

• ramiona sztywne, ale nie agresywnie
• oddech płytki, kontrolowany
• dłonie zaciśnięte, ale ukryte
• brak spontanicznych gestów
• twarz „zamknięta”, jakby zablokowana

Sposób mówienia:

• krótko, rzeczowo, bez emocji – „Porozmawiamy o tym później”, „Teraz muszę się skupić”, „Nie mam czasu na to”, „Zajmę się tym, kiedy będę mogła”
• ton zbyt stabilny, nadmiernie kontrolowany

Wewnętrzne myśli:

• świadome emocje, ale odmowa ich przeżycia – „Nie mogę teraz się rozsypać”, „Później. Teraz działaj”, „Nie czas na słabość.”

Zachowanie:

• zajmowanie się obowiązkami, aby nie czuć
• perfekcjonizm
• nadmierna organizacja
• praca, sprzątanie, planowanie
• unikanie rozmów o emocjach

1. Emocja, która się pojawia:
   • łzy w oczach
   • drżenie dłoni
   • zaciśnięta szczęka
   • szybki oddech
2. Moment świadomego „odcięcia”:
   • głęboki oddech
   • wyprostowanie się
   • zamknięcie oczu na sekundę
   • odwracanie głowy
   • szybkie: „w porządku”
3. Działanie, zamiast emocji:
   • sprzątanie, praca, organizacja
   • skupienie na zadaniu
4. (opcjonalnie) Powrót do emocji:
   • płacz w samotności
   • wybuch po czasie
   • bezsenność
   • nagłe załamanie

Style:

Smutek – ktoś mówi postaci coś bolesnego, a ta bierze głęboki oddech: „Rozumiem. Porozmawiamy później.” i następnie wraca ze skupieniem do obowiązków.

Złość – ktoś oskarża niesprawiedliwie postać, w jej oczach widać gniew, który szybko gaśnie: „Nie teraz. Mamy ważniejsze rzeczy.” Zaciska dłonie tak mocno, że odczuwa ból.

Lęk – niebezpieczna sytuacja, jej oddech przyśpiesza, ale zaraz go stabilizuje: „Skupmy się. Idziemy.” Lęk wraca w momencie, gdy postać jest bezpieczna.

Wstyd – ktoś zawstydza postać, jej policzki drżą, ale zaraz postawa jej jest wyprostowana: „To nieistotne.” Długo nie może zasnąć.

Źródło tekstu:

Regulowanie emocji – dr Raja Selvam

bing ai

Źródło obrazka:

https://unsplash.com/photos/woman-in-blue-shirt-looking-down-A6LbpXqhH-I